مداحی

آيت الله العظمي بهجت پس از پایان درس خارج فقه خود در تاریخ 26 آذزر 1386گفته‌هاي نسبت داده شده به خود را در سي‌دي پر از تحریف و دروغ “حقيقت مظلوم" تكذيب نمودند. میتوانید این خبر را در خبرگزاری حوزه های علمیه ببینید:

http://www.rasanews.com/Negaresh_site/FullStory/?Id=26069

داستان کامل ماوقع:

دو سال پيش عده‌اي جريان حامي بدعت قمه‌زني در اصفهان براي ترويج اين عمل خرافي اقدام به ساخت سي‌دي نمودند كه در آن با بهره از تمام حيله‌ها و ابزارهاي فريب به ترسيم چهره‌اي شرعي! و مظلومانه! براي قمه‌زني پرداختند. در اين سي‌دي كه به صورت بسيار انبوه و با بودجه‌هاي مشكوك در تمام كشور منتشر گرديد از تحريف روايات گرفته تا تحريف كلام علماء استفاده شد. كه با گذشت بسياري از دروغ ها آشكار گرديده و بر زشتي كار سازندگان اين سي دي افزود. متأسفانه در يكي از همين تحريفات، نسبتي كذبي توسط يكي از سخنرانان به آيت الله العظمي بهجت داده شد كه چندي پيش ايشان صريحاً آن را تكذيب نمودند. سخنران فوق مدعي شد كه حدود سي سال قبل در روضه‌اي كه در منزل آيت الله بهجت تشكيل شده بود از ايشان شنيده است كه فرموده‌اند: در زمان آيت الله العظمي سيد ابوالحسن اصفهاني آن زعيم بزرگ به جهت سخنان يكي از روشنفكران پيرامون حرمت قمه‌زني فتوا به وجوب قمه‌زني! داده و فرمودند هركس توانايي دارد بايد امسال قمه‌بزند. در آن سال حدود 700مجتهد!!! به اطاعت از حكم سيد قمه زدند اما من(آيت الله بهجت) چون ديدم هم مي‌ترسيدم و بنيه و هنر اين كار را ندارم براي اينكه مخالفت با مرجعم سيد ابوالحسن نكنم لباسي پوشيده و به ميان قمه‌زنان رفتم و آن لباس من خوني شد و آن را نشُستم و وصيت كرده‌ام آن را با من دفن كنند!!! چون به امر مرجعم چنين كردم.
گفتني است آيت الله العظمي بهجت ضمن دستخطي كه اصل آن هم‌اكنون موجود است و آن را در کنار همین نوشته می بینید، ضمن تكذيب اين ادعا فرمودند: آنچه من فرموده‌ام آن است كه مرجع بزرگوار آيت الله العظمي سيد ابوالحسن مديسه‌اي اصفهاني با قمه‌زني مخالف بوده‌اند و تا پايان حيات خود نيز بر اين رأي و نظر باقي بودند. و چنين لباسي نيز هم‌اكنون نزد من وجود ندارد.

جالب اينجاست كه اين تهمت بزرگ در حالي به آيت الله اصفهاني زده شد كه همان گونه كه آيت الله بهجت نيز فرمودند ايشان يكي از مخالفان سرسخت قمه‌زني بوده‌اند. در اينجا با بهره از كتاب « قمه‌زني سنت يا بدعت؟» گزارشي از جزئيات فتواي ايشان را ارائه خواهيم نمود: (قضيه از آنجا آغاز شد كه)مرحوم آيت الله العظمي سيد محسن امين در كتاب خويش به نام «التنزيه لاعمال الشيبه» با استدلال و برهان ثابت مي‌كند قمه‌زني و برخي ديگر از خرافات رايج در عزاداري امام حسين عليه السلام نه تنها ثوابي ندارد بلكه از نظر شرع مقدس حرام و از كار‌هاي شيطان است. در پي انتشار اين اثر، كه با هدف پاكسازي گردهمايي‌هاي‌ مذهبي از بدعت‌ها و گمراهي‌ها انجام شد، مردم ناآگاه چنان در برابرش موضع گرفتند، كه برخي از دوستانش خطر «انقلاب عوام» را به وي گوشزد كردند. تبليغات فراگير درباره دانشمند مصلح دمشق چنان مؤثر افتاد كه حتي گروهي از گويندگان مذهبي در مسجدها به بيان گمراهي‌هايش پرداختند و برخي از مردم با گرو نهادن خانة خود و به دست آوردن اندكي پول، در جهاد نامقدس ضد سيد محسن شركت جستند. ولي از آنجا كه حق با سيد بود، بالاخره پيروز و سربلند شد. تا آنجا كه پس از اندك زماني، آيت الله العظمي سيد ابوالحسن اصفهاني(كه در آن زمان مقام رياست تامه و مرجعيت عامه را داشتند) به طرفداري از امين عاملي وكتاب بيداري بخش او فتوا صادر كرد و با صراحت گفت: «انّ استعمال السّيوف و السلاسل و الطبول و الابواق و ما يجري اليوم أمثاله في مواكب العزاء بيوم عاشورا انّما هو مُحرم و هو غير شرعي.» یعنی: «به كاربردن شمشيرها (=قمه‌زني) و زنجيرها و طبل‌ها و بوق‌ها و كارهايى مانند اين امور كه امروزه در دسته‌هاى عزادارى و در روز عاشورا معمول است همه حرام و غير شرعى است.»
رك: استاد حسن شبر، تاريخ العراق السياسي المعاصر، ج2، ص340؛ دايرة المعارف تشيع، ج2، ص531؛ و جعفرالخليلي، هكذاعرفتهم، ج3، ص207؛ سيد محسن امين، اعيان الشيعه، ج10، ص378؛ همچنين سخنان سيد ابوالحسن اصفهاني بر ضد قمه‌زني در يك رساله فارسي به نام انيس المقلدين در نجف در سال 1345ق/1926م چاپ شده است. (آقا بزرگ تهراني، الذريعه، ج2، ص466 و هكذا عرفتهم، ج3، ص229) براي اطلاع از جزئيات ديگر تحريفات اين سي دي مي‌توانيد به كتاب « قمه‌زني سنت يا بدعت» نوشته اقای مهدی مسائلی ، نشر گلبن اصفهان مراجعه كنيد. منبع مطلب: http://ghamezani.parsiblog.com/378691.htm

البته فتوای قبلی ایشان هم گویا بود که ایشان در شرایط حاضر این عمل را مجاز نمی دانند.متاسفانه برخی وبلاگ ها و سایت ها و کتاب هایی که از طرف متعصبان تحریف گر انتشار یافته اند همین فتوا را به نحو بسیار ناقصی نقل کرده اند که با فتوای اخیر ایشان تمام ابهامات و دروغ هایی که به ایشان نسبت داده بودند رفع شد. به زبان فنی و فقهی این فتوا با دقت نگاه کنید: آية الله العظمي محمد تقي بهجت : مساله 1830:«حكم قمه زنی به عنوان اوّلى عدم ضرر رساندن به خود يا ديگرى است، به حدّى كه حرام باشد؛ پس اگر مضرّ نباشد و مفسده‏اى هم بر آن مترتب نباشد فى نفسه اشكال ندارد.»

ظهر عاشورا است و ورق زدن و پرسه زدن در دنياي ديجيتالي هم به داد دلي كه سي سال، اين ظهرها را گيج و گنگ بوده و همصدا با مردان و زنان سرزمينش گريه كرده، نمي رسد.عمر كمي نيست. من سي سال با هزار فراز و فرود ذهني و فكري و رفتاري‌ام نتوانستم در اين ظهرها چشم بر چشم‌هاي باراني مادرم و مادرهاي ديگر سرزمينم ببندم . من سي ظهر تلخ را بر سرو صورت سفيد شده پدرم و پدران سرزمينم مي بينم تا امروز كه هنوز بوي دود است و هيزم و و آتشي كه براي قيمه و حليم راه‌ انداخته‌اند.

من سي سال در سرزميني قدم زده‌ام كه مردمش به هزار كار ناكرده و كرده هم اگر متهم بوده‌اند باز به ديگ حليم و آش گوشت اگر رسيده‌اند ، خجالت نكشيده‌اند و آستين براي هم زدن بالا زده‌اند. در همه اين سي سال هي تغيير كرده‌ام و هي فلسفه و اصول عزاداري‌هاي همان مردمي كه گاه دور از چشم پليس و روشنفكران شهر، قمه بر پيشاني زده‌اند و جوي خون به راه انداخته‌اند را با چشمهاي گشاد از حيرت اين كار غريب نگاه كرده ام اما دلم كجا رضا مي دهد كه بگويم؛ هي مادر! به جاي تكرار گريه براي اين قصه صحراي داغ و لبهاي تشنه و خيمه سوخته و پاي برهنه و سرهاي بر نيزه، بيا و به فلسفه آزادگي و بزرگ مردي و جهاد او كه در برابر ظلم ايستاده بينديش و رها كن اين شيوه شيون را.

به من چه كه هي حساب مردان مدعي و مسئول را نتوانستيم با مردم زجر ديده سرزمينمان جدا كنيم و هي هر روز روشنفكر شديم و هر روز گريستن و خونين و مالين كردن جماعتي زير علم و زنجير را هم گذاشتيم به حساب همان مدعيان و گوشه لب غر زديم كه اي واي بر جماعتي كه به جاي انديشيدن به راه حسين و مبارزه با ظلم، نشسته‌اند و بر سر و سينه مي كوبند و مظلوم مظلوم مي گويند.

به من چه كه صدا و سيما و رسانه‌ها و نماينده‌ها و آدم‌هاي مهم، هي تك بعدي مي شوند و تنها به يك سوي ماجرا كه غم است و اندوه بها مي‌دهند و يادشان به بخش‌هاي ديگر جامعه نيست و هي زير لب غر مي‌زنيم كه غم پروري به راه انداخته‌اند و با چشم‌هاي پر سوالم به صف‌هاي بلند مردم اندوهگين كه دسته‌هاي غم به راه انداخته‌اند مي‌نگرم.

در تمام اين سي سالي كه گاهي زير لب غرزدن‌هايم بلندتر هم مي شد، با مردمي كه نمي دانستم چرا همه چيز را به حساب حاكميت مي گذارند اما اينجاي كار كه مي رسد خيال‌شان نيست كه خيل عظيم‌شان به حساب تأييد حاكميت همان مسئولين گذاشته شود. ساده‌دلانه مي‌آيند در تمام خيابان‌هاي شهر و بر سر و سينه مي‌كوبند و درياي غم و ماتم به راه مي اندازند.

امروز در لندن من ميان مردان سفيدپوش مسلماني ايستاده‌ام كه هيچ كس برايشان نسخه حضور نپيچيد و حتي انگليسي‌هاي سفيد‌پوست با آن طبايع لطيف‌شان هم به آنها نگفتند خشونت بس است و برويد در ديار خود قمه و علم و شمشير در عزاي مولايتان به دست بگيريد.

آنها با فتواي مفتي خود در گوشه‌اي از لندن با سر و روي خود همان مي‌كردند كه من بارها و بارها بي آنكه ببينم‌، تنها از وصفش هراسيده‌ام و باز بي آنكه ببينم براي بچه‌هايي كه از نزديك شاهد خروش خون بر پيشاني بريده از قمه بوده‌اند، دلم ريش‌ريش مي شد.

امروز در دل لندني كه ما خجالت مي كشيم مبادا با ديدن عكس قمه‌زني مسلمانان افراطي، آبروي مسلماني بر باد رود، پليس چندين آمبولانس را از پيش مهيا كرد و هر آنكه زخم قمه‌اش بر توانش غالب مي شد را مرحمي در همان تكيه مي دادند. پرستاري با موهاي بلوند و بلندش هزار بار بر سر و روي مرد جوان دست كشيد و درمان كرد و چنان با احترام از همين فرهنگي كه مسيحيان نيز خار به پايشان مي‌بندند و خود را مصلوب مي كنند سخن مي گفت كه انگار خون به راه افتاده بر فرق سر مسلمان و و كف دست و پاي مسيحيان را درمان دل زخمي مردم هر كيش و آييني مي داند و باقي همه را بهانه.

دلم رضا نداد به اين سياه‌ مشقي كه نگاشته‌ام. قرار بود من هم مثل همه از قول دكتر شريعتي زار بزنم: در عجبم از مردمي كه خود زير شلاق ظلم و ستم زندگي مي كنند اما براي حسيني كه آزاده زندگي كرد، مي گريند اما آخر اينجا در دل اروپاي مدرن هم حيرت نكرده ام از مردمي كه شمشير بر فرق "خود" مي‌كوبند تا ياد مولاي‌شان را كه شمشير بر فرق "ظالم" مي‌كوبيد گرامي‌ بدارند. امروز در لندن با همين مردم كنار سفره قيمه امام حسين نشستم و از قمه‌زدن‌هايشان هم وحشت نكردم و با آنان‌ هم‌بغض شدم و اگر عكس اين قمه ها و كله هاي خونين عزاداران آزاد لندن را اينجا نمي گذارم ، براي اين است كه ديگر جرائت نقد به كساني كه هميشه آوار شده ايم بر سرشان و همه چيزشان را از آنها گرفته ايم و در عوض هيچ به آنها نداده ايم را ندارم.

جرائت ندارم چون مي‌دانم درست در همين روزهاي عاشورا، آزاده‌اي در زندان سنندج هيهات منا الذله گفت و رخت مرگ به بر كشيد و من و شمايي كه بر سكوت اهل عزا خرده مي‌گيريم نيز، هل من ناصر الينصرني او را نشنيديم و هيچ كارواني در عزاي او راه نينداختيم.

سخت باور دارم گفتن از مصائب و مظالمي كه بر حسين رفت زهره شير مي‌خواهد كه شيرزن كربلا در بارگاه يزيد داشت اما ما كه اوج جسارتمان فقط در پستوهاي ديجيتالي يا جمع‌هاي خاله‌خانباجي‌مان است و از "آنان كه رفتند" مي‌گوييم، مستحق همين تكفير دكتر شريعتي هستيم كه مي‌غريد: "شرمگين ما بي‌شرف‌ها مانديم!"

دوستان نازنينم كه اين روزها در فضاي وبلاگستان حسابي پنبه اين ملت آويخته به شمع و نذر و شعله زرد و شام غريبان را زده اند و به خيالشان با همه عوامل و عناصر دست اندركار حاكم فرق دارند و فرسنگ ها فاصله، غافل از آنكه وجه اشتراك همه ما و آنهايي كه نقدشان مي كنيم اين است كه به گاه ضرورت بر سر ملتي آوار مي شويم كه همه واكنش هايشان محصول و نتيجه كنش هاي همان "بدان" و ما "خوبان" روزگار است . ورنه اگر هرچه بد است و ظلم، نسبت اش دهيم به "حاكمان بد" و "مردم بي غيرت" و خود خوبمان در كناره بايستيم و مدام بانگ وا اسفا سر دهيم كه آي شرمتان باد! "كربلا همينجاست" ،" شام غريبان همين خانه دانشجويان است" و چه و چه ، آنگاه چه فرقي داريم با صاحبان قدرت كه هرگز نمي پندارند دروغ و تزوير و بي اخلاقي و خشمي كه اين روزها در كوچه پس كوچه هاي ايران مثل آب خوردن جريان دارد حاصل رفتارهاي آنان است و تنها به نام بركندن ريشه اين رذالت و اوباشي گري چوبه دار مي چينند. يعني سهم روشنفكران كه اينك حرف شان هيچ خريداري در بدنه سنتي و سرد جامعه ندارد هيچ است و هرچه است بي تفاوتي ذاتي مردمي است كه لابد تنها براي عاشوراي هزارو چهارصد سال پيش ضجه زدن را مي دانند و بس.

مي دانم دردهاي سرزمين من اگر اين روزها از گلوي اين مردم بي تفاوت گريسته نمي‌شود اين دليل كافي نيست كه بر كاروانهاي غمي كه به راه مي اندازند خرده بگيرم به حاكمان بد نيز و ما تنها سرزنش گران خوب بي گناه باشيم كه هي در حاشيه خيس از عرق شرم مي شويم. آخر ما فقط بلديم حرف بزنيم و ديگران را به كم‌كاري متهم كنيم. آخرما قلندران كوچه‌هاي خلوتيم و پهلوان گود‌هاي خالي از رقيب. ما را چه به عمل. همين بيرون گود سر عافيت مي‌گيريم به دست و امر مي‌كنيم به رعايا‌ي‌مان كه رقباي‌‌مان را صدتا صدتا لِنگ فرمايند تا در تذكره‌ها، نام نامي‌مان با كنيه پهلوان اول شهر خاموشان به ثبت و اثبات برسد.

قيمه و قمه عاشورا در لندن و مرگي ديگر در زندان وطن

برترین سبک ها

جدیدترین سبک ها